از داخل ماشین خیره خیره نگاهش می کردم پیرمردی بود هشتاد ، نود ساله با ته ریشی سفید و عینکی ذره بینی از همون عینکهای قدیمی، که با یک کش محکم دور سرش بسته بودش کلاهش به رنگ سبز سیدی بود و رنگ و رو رفته یک پیراهن خاکستری پوشیده بود با یک زیر شلواری سفید راه راه با یک دمپایی پلاستیکی، عصایش را محکم در دستانش گرفته بود و با یک حالت مغموم و افسرده و گرفته، تنها بر روی صندلیش به مردم نگاه می کرد. به چهر ه اش عمیق تر نگاه کردم  در چهره اش همه چیز بود به جز رنگ زندگی . همچنان محو این پیرمرد بودم که ابراهیم که بغل دستم نشسته بود گفت هان؟ چیه؟ به چی زل زدی همینطور داری نگاه می کنی گفتم به این پیرمرده، خندید و گفت آخه این کجاش نگاه کردن داره جوابش رو ندادم از ماشین آمدم پایین رفتم به طرف پیرمرده نمی دانم که کجاها سیر و سفر می کرد دو بار سلام کردم بار دوم جواب سلامم رو داد حالش رو پرسیدم در حالی که داشت مرا شناسایی می کرد با شک و تردید جوابم رو داد گفتم پدر جان چرا در این گرما در آفتاب نشسته ای دهانش را جمع جور کرد و سرش را برد بالا یعنی اشکالی نداره با خنده گفتم خوب حالا چرا اینقدر ناراحتی با چشمهایش زل زد بهم و گفت چه می فهمی تو ؟ گفتم چرا ؟ گفت وقتی به سن من برسی اونوقت می فهمی که  چرا ؟ گفتم خوب من الان می خواهم بفهمم که چرا اشکالی داره ؟ سرش رو تکان داد و دوباره گفت چه می فهمی تو ؟ بعد از چند لحظه  مکث گفت می دونی پیری چیه ؟ گفتم نه گفت خوب به من نگاه کن گفتم خوب که چی ؟ گفت یعنی همین دیگه پیری یعنی همین یعنی آخر خط یعنی نداشتن آرزو یعنی انتظار گفتم منظورت رو از انتظار نفهمیدم انتظار چه ربطی به پیری داره آخه ؟  گفت یعنی این که بنشینی روی یک صندلی و چشم به راه باشی  گفتم چشم به راه کی ؟  با حالت خاصی گفت عزراییل ، اینو که گفت سرش رو انداخت پایین ابراهیم رو دیدم که از توی ماشین هی اشاره می کرد که زود بیا مردم از گرما به پیرمرده گفتم پدر جان من دارم میرم کاری نداری چیزی لازم نداری دستش رو برد بالا یعنی نه، نمی دانستم اصلا به او چه بگویم که تسلای خاطرش باشد او در حقیقت داشت واقعیت را می گفت او به قول خودش به مرحله انتظار رسیده بود به مرحله مرگ بی هیچ امید و آرزویی وقتی که از او خداحافظی کردم و به طرف ماشین می رفتم برای آخرین بار نگاهش کردم و در دل از صمیم قلبم گفتم خدایا مرا پیر مگردان .